Γιάννης Ριζόπουλος


Είμαστε όλοι πρόσφυγες...


Ο Άρης, ο Δίας και ο Χείρωνας κάθονται στο στρογγυλό συμπαντικό τραπέζι και καταστρώνουν τα σχέδιά τους. Για μια ακόμη φορά η μεγάλη ανθρώπινη οικογένεια σπαράσσεται από πόνο και δάκρυα. Πόλεμοι, οικονομικά συμφέροντα κι ανθρώπινες μάζες κινούν τον τροχό της Ιστορίας. Σύρματα αγκαθωτά, μισοβουλιαγμένες βάρκες, κυνηγημένοι σε απόγνωση, προσφυγόπουλα που τρεμουλιάζουν απ’ το κρύο...

Κι ανάμεσα τους στέκεις εσύ, να ονειρεύεσαι ένα καλύτερο μέλλον.

Αν δεν το ξέρεις όμως, το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένα τα όνειρά σου, δεν είναι παρά οι μνήμες σου κι όχι τόσο οι ιστορικές αλλά εκείνες που χάνονται στα βάθη της προϊστορίας, στους χρόνους που ζούσες μαζί με τον Θεό σου, την Μητέρα σου και τον Πατέρα σου.

Ο θρύλος μιας ευτυχισμένης ζωής που απαρνήθηκες για να γνωρίσεις τον κόσμο κι απ’ την «ανάποδη» πλευρά του είναι κοινός σε όλες τις παραδόσεις, σε όλες τις θρησκείες. Ήσουν σε έναν παράδεισο, τον έχασες κι από τότε ψάχνεις να τον ξαναβρείς.

Το «χρυσούν γένος» του Ησιόδου δεν υπάρχει πια αλλά στοιχειώνει τα όνειρά σου.

Κάποιοι το ονόμασαν αυτό «πτώση» ή «έξωση», κάποιοι άλλοι επανάσταση, αφού σήμανε την χειραφέτηση της Συνείδησής σου από το Ασυνείδητο. Βγήκες από την αρχέγονη Μήτρα σου, ακριβώς όπως ένα μωρό εγκαταλείπει το σώμα της μητέρα του για να δει τον ήλιο με τα δικά του μάτια.

Μα όπως κι αν το ονοματίσεις, ό,τι χροιά κι αν του δώσεις, ήταν η απαρχή της προσφυγιάς σου.

Κι από τότε που έριξες μαύρη πέτρα στην πρώιμη ευτυχία σου, περιπλανιέσαι απ’ άκρο σε άκρο της οικουμένης, επαναλαμβάνοντας το χαμένο σου μοτίβο, μήπως και το ξαναβρείς, έστω και κατά λάθος: Μια ενότητα, μια οικογένεια, μια ψυχή.

Αυτός ο ξεριζωμός άφησε το αποτύπωμά του στις κεντρικές σου επιλογές. Φτιάχνεις οικογένειες και κτίζεις παραδόσεις που λες ότι οφείλουν όλοι να σέβονται. Ζητάς την υπακοή στους δικούς σου νόμους, έχοντας όμως παραβεί πρώτος και καλύτερος τον συμπαντικό Νόμο της Αγάπης. Αυτά βλέπει ο Θεός σου και δακρύζει. Δακρύζει γιατί σε αγαπά ακόμη.

Αλλά όπως δεν σε βάραιναν πια οι Θείες διδαχές, ήσουν ελεύθερος να αναπτυχθείς στους ρυθμούς μιας άλλης ζωής, πνιγμένης στο άδικο και την κυριαρχία των συμφερόντων. Έβγαλες γλώσσα στο σύμπαν.
Έκλεψες, σκότωσες, βίασες στο όνομα του παράδεισου, που τον λόγιζες και τον λογίζεις μόνον για δικό σου. Ποιος «διάβολος» πλάνεψε το μυαλό σου;

Λες, οι άλλοι, οι ξένοι, οι «άπιστοι» δεν έχουν θέση σε αυτόν κι ας ξεκινήσατε παρέα το μεγάλο σας ταξίδι. Δείχνεις «αλληλεγγύη» μόνον στους «δικούς σου», μέχρι την στιγμή βέβαια που θα δραπετεύσουν κι αυτοί απ’ το «μαντρί» σου.

Μα η αλήθεια είναι ότι είσαι κι εσύ πρόσφυγας, όπως κι αυτοί.
Είμαστε όλοι πρόσφυγες κι αυτό είναι που μας ενώνει.


Ο ΚΑΙΡΟΣ

Αναζήτηση στο magazino1

Translate

Αρχειοθήκη ιστολογίου

 
Top